வாழ்க்கை இளைப்பாறுவதற்குரிய பஞ்சுமெத்தை அல்ல - பேராசிரியர் சித்ரலேகா மௌனகுரு
3rd June 2022
எழுதியவர் - சிறிதாருணி சிறிதரன்
மதிப்பாய்வு செய்தவர் - ரக்ஷனா ஷரீபுதீன்
Illustration by Danushri Welikala
இலங்கையின் மிக முக்கியமான பெண் ஆளுமைகளுள் ஒருவரான பேராசிரியர் சித்ரலேகா மௌனகுரு அவர்கள், பெண்ணிய ஆய்வாளர் மற்றும் தீவிர சமூகச் செயல்பாட்டாளராகப் பரவலாக அறியப்பட்டவர். யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தில் தனது விரிவுரையாளர் பணியைத் தொடங்கிய அவர், பின்னர் கிழக்குப் பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியராகக் கடமையாற்றி 2013 ஆம் ஆண்டு ஓய்வுபெற்றார். ஓய்விற்குப் பின்னரும் இலக்கியம், கலை விமர்சனம், பெண்ணிய ஆய்வுகள் எனப் பல்வேறு அறிவுசார் தளங்களிலும், பெண்ணுரிமை சார்ந்த களப்பணிகளிலும் அவர் இன்றும் அயராது இயங்கி வருகிறார்.
மட்டக்களப்பைப் பிறப்பிடமாகக் கொண்ட இவர், தனது வாழ்வின் பெரும்பகுதியை மட்டக்களப்பிலும் யாழ்ப்பாணத்திலும் கழித்து, அந்த மண்ணின் கல்வி மற்றும் சமூக மாற்றங்களுக்குப் பெரும் பங்காற்றியுள்ளார். தற்போது கொழும்பைத் தனது வசிப்பிடமாகக் கொண்டுள்ள அவர், அங்கிருந்த படி தனது அறிவுசார் மற்றும் சமூகச் செயல்பாடுகளைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்து வருகின்றமை குறிப்பிடத்தக்கது.
அரசியல், பொருளாதாரம், பெண்ணியம், பெண்ணுரிமை, இலக்கியம் மற்றும் திறனாய்வு எனப் பன்முகத்தன்மை கொண்ட துறைகளில் ஆழமான கருத்துப் பரிமாற்றங்களை முன்னெடுப்பதற்குச் சாலப் பொருத்தமான ஒரு ஆளுமையாகத் தனது நண்பர்கள் வட்டத்தில் அவர் அறியப்படுகிறார். அதுமட்டுமன்றி, மாணவர்கள் மத்தியில் எழும் ஐயங்களைத் தெளிவுபடுத்தி, தர்க்கரீதியான விளக்கங்களை அளிப்பதில் வல்லவரான ஒரு சிறந்த பேராசிரியராகவும் அவர் நன்மதிப்பைப் பெற்றுள்ளார்.
தனது ஆளுமைப் பண்புகளின் அடித்தளமாகத் தனது குடும்பத்தின் தாராள மனப்பான்மையையும், தான் கல்வி கற்ற பாடசாலைச் சூழலையுமே பேராசிரியர் சித்ரலேகா அவர்கள் முதன்மையாகக் குறிப்பிடுகிறார். சிறுவயதிலிருந்தே அவரது தேடல்கள், ஆர்வங்கள் மற்றும் கருத்து வெளிப்பாடுகளுக்குக் குடும்பத்தினர் எவ்விதக் கட்டுப்பாடுகளையும் விதிக்கவில்லை. மாறாக, பாடசாலை நிகழ்வுகள் அனைத்திலும் அவர் ஆர்வத்துடன் பங்கேற்பதற்கு ஒரு பெரும் உந்துசக்தியாகத் திகழ்ந்து வழிநடத்தினர்.
குடும்பத்திற்கு அடுத்ததாக, மட்டக்களப்பு வின்சென்ட் மகளிர் உயர்நிலைப் பாடசாலையில் (Vincent Girls' High School) அவர் பயின்ற காலமே அவரது எதிர்கால லட்சியங்களுக்கு வித்திட்டது. அங்கு கல்வி கற்பித்த ஆசிரியர்கள், குறிப்பாகச் சாரணியம் (Scouting), விளையாட்டு, மொழி மற்றும் வரலாறு ஆகிய துறைகளைச் சேர்ந்த ஆசிரியர்களின் ஆளுமையும், அர்ப்பணிப்பும் அவருக்குப் பெரும் முன்மாதிரியாக அமைந்தன. அவர்களின் திறமையையும் செழுமையான ஆளுமையையும் கண்டு வியந்த பேராசிரியர் சித்ரலேகா அவர்கள், தானும் எதிர்காலத்தில் அவர்களைப் போலவே ஒரு சிறந்த ஆளுமையாக உருவெடுக்க வேண்டும் என்ற ஊக்கத்தைத் தனக்குள் வளர்த்துக்கொண்டதாக நெகிழ்ச்சியுடன் நினைவுகூர்கிறார்.
1968 ஆம் ஆண்டு கொழும்புப் பல்கலைக்கழகத்தில் தனது பட்டப்படிப்பைத் தொடங்கியபோது, பேராசிரியர் கா. கைலாசபதி மற்றும் பேராசிரியர் குமாரி ஜெயவர்தனா ஆகியோரின் அறிமுகம் பேராசிரியர் சித்ரலேகா அவர்களுக்குக் கிடைத்தது. இவர்களுடனான தொடர்பு அவரது அறிவுசார் தேடலுக்குப் பெரும் வழிகாட்டியாக அமைந்தது. இதற்கிடையில், 1965 காலப்பகுதியிலேயே தனது வாழ்க்கைத் துணையான மௌனகுரு அவர்களின் அறிமுகமும் அவருக்குக் கிடைத்திருந்தது. இடதுசாரிச் சிந்தனையாளரான பேராசிரியர் மௌனகுரு அவர்கள் மூலமாக மார்க்சிய நூல்களை வாசிக்கும் வாய்ப்பு ஏற்பட்டதோடு, மார்க்சியக் கொள்கைகளின்பால் அவர் ஈர்க்கப்படுவதற்கும் அந்த நட்பு ஒரு பாலமாக அமைந்தது.
தனது கருத்துகளுக்கும் செயல்பாடுகளுக்கும் உந்துசக்தியாகத் திகழ்ந்த பேராசிரியர் மௌனகுரு அவர்களுடனான திருமணம் பல்வேறு சமூக எதிர்ப்புகளைச் சந்தித்தது. எனினும், அந்தத் தடைகளைத் தாண்டி, தான் விரும்பியவாறே எவ்வித சடங்கு ஆசாரங்களும் அற்ற எளிய முறையில் அவர்களது திருமணம் நடைபெற்றது. யாழ்ப்பாணத்தில் வசித்தபோது, தனது கழுத்தில் தாலி இல்லாததைக் கண்டு பலரும் வினா எழுப்பியுள்ளனர். "ஏன் தாலி கட்டவில்லை?" என்ற கேள்விக்கு, "கட்டவில்லை" என்று மிகச் சாதாரணமாகப் பதிலளித்துச் சிரித்தபடி அதைக் கடந்து சென்றதாக அவர் குறிப்பிடுகிறார். இத்தகைய சமூகத்தின் அநாவசிய எதிர்பார்ப்புகளையும் விமர்சனங்களையும் அவர் தனது துணிச்சலால் எதிர்கொண்டார்.
தனது கனவுகள் மற்றும் அபிலாஷைகளை நிறைவேற்றிக்கொள்ளத் தனது பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்கள், பேராசிரியர்கள் மற்றும் வாழ்க்கைத் துணைவர் என அனைவரும் வழங்கிய ஊக்கமே தனது வெற்றிகரமான பயணத்திற்கு அடிப்படையாகும். தனது பாதையில் எவ்வித இடையூறுமின்றித் தொடர்ந்து முன்னேறிச் செல்வதற்கு அவர்களின் ஆதரவும் அனுசரணையும் மிக முக்கியமானது என்று அவர் நெகிழ்ச்சியுடன் விதந்துரைக்கிறார்.
பேராசிரியர் சித்ரலேகா மௌனகுரு அவர்களின் பணிவாழ்வு முதலாவதாக ஒலிபரப்புத் துறையிலேயே ஆரம்பமானது. அவர் இலங்கை வானொலிக் கூட்டுத்தாபனத்தில் பெண்கள் மற்றும் சிறுவர் நிகழ்ச்சிகளுக்கான தயாரிப்பாளராகத் தனது பணியைத் தொடங்கினார். அங்கு பெண்கள் மற்றும் பிள்ளைகள் சார்ந்த நிகழ்ச்சிகளுடன், அவருக்கு விருப்பமான இலக்கியம் மற்றும் கலைசார்ந்த ஒரு 'சஞ்சிகை' நிகழ்ச்சியையும் தயாரித்து வழங்கும் வாய்ப்பினைப் பெற்றார்.
அதனைத் தொடர்ந்து, 1975 ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தில் விரிவுரையாளராக இணைந்துகொண்டார். அந்நிறுவனம் அப்போதைய பிரதமர் சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்கவினால் உத்தியோகபூர்வமாகத் திறந்து வைக்கப்பட்ட அந்த ஆரம்பக் காலகட்டத்திலேயே, அவர் இளம் விரிவுரையாளராகப் பணியேற்றார். அக்காலத்தில் யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகம் இலங்கையின் மூவின மக்களுக்குமான ஒரு சிறந்த கல்வி மையமாகத் திகழ்ந்ததை அவர் நினைவுகூர்கிறார். தன்னுடைய விரிவுரையாளர் பணிக் காலத்தில் அங்கிருந்த ஆக்கபூர்வமான மற்றும் திறந்த உரையாடல்களுக்குரிய சூழலை அவர் சிறப்பாகக் குறிப்பிடுகிறார். அங்கு பணியாற்றிய தனது நண்பர்கள் மற்றும் சக விரிவுரையாளர்களுடன் இணைந்து காத்திரமான பல அறிவுசார் பணிகளை முன்னெடுத்தார். மேலும், அக்காலத்தில் தனது பேராசிரியரான கா. கைலாசபதி அவர்கள் அந்த வளாகத்தின் தலைவராக இருந்தமையையும் அவர் பதிவு செய்கிறார்.
யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தில் பணியாற்றிய காலத்தில், இவர் நெதர்லாந்தின் ஹேக் (The Hague) நகரில் அமைந்துள்ள சமூக ஆய்வுகள் நிறுவனத்தில் (Institute of Social Studies), பெண்கள் மற்றும் அபிவிருத்தி குறித்த முதுகலை (MA) பட்டத்தைப் பயின்றார். இக்காலகட்டம் தனது பெண்ணிய விழிப்புணர்வுக்கும் ஆர்வத்திற்கும் வலுசேர்க்கும் விதமாகவும், தர்க்கரீதியான தெளிவுடன் செயலாற்றுவதற்கு வழிகாட்டும் விதமாகவும் அமைந்திருந்ததாக அவர் மகிழ்ச்சியுடன் குறிப்பிடுகிறார். அங்கு பயின்ற மாணவர்கள் உலகின் பல்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்களாகவும், அந்தந்த நாடுகளில் புரட்சிகரமான அரசியல் மாற்றங்கள் மற்றும் பெண்கள் இயக்கங்களில் தீவிரமாகப் பங்கெடுத்தவர்களாகவும் இருந்தனர். குறிப்பாக சிலி, ஆபிரிக்கா, இந்தோனேசியா, கொரியா மற்றும் மலேசியா போன்ற நாடுகளைச் சேர்ந்த பெண்களே அங்கு பெரும்பான்மையாகக் காணப்பட்டனர்.
அவர்கள் அபிவிருத்தி சார்ந்து மட்டுமல்லாது, 'அபிவிருத்தியும் அரசியலும்', 'அபிவிருத்தியும் விவசாயமும்' போன்ற பன்முகத்தன்மை கொண்ட துறைகளில் ஆழ்ந்த புலமை கொண்டவர்களாக விளங்கினர். அவர்களுடனான கலந்துரையாடல்கள் மூலம் சர்வதேச ரீதியான அனுபவங்களைத் தன்னால் பெற்றுக்கொள்ள முடிந்ததாக பேராசிரியர் சித்ரலேகா அவர்கள் குறிப்பிடுகிறார். அங்கு பணியாற்றிய பேராசிரியர்களில் ரேச்சல் குரியன் (Rachel Kurian), அமிர்தா சாச்சி (Amrita Chhachhi) போன்றோர் மிக முக்கியமானவர்கள். தான் ஒரு சிறந்த பெண்ணியச் சிந்தனையாளராக உருவாவதற்கு இவர்களிடமிருந்து பெற்ற அறிவும், அந்தச் சூழலுமே மிக முக்கியமான காரணமென அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
"பெண்ணியக் கோட்பாடுகளின் அடிப்படையிலேயே பெண்களின் உரிமைகளை நாம் நிலைநாட்ட வேண்டும். அவர்களுக்கு எதிராக நிலவும் பாரபட்சங்கள் களையப்பட வேண்டும். சமூகம், பண்பாடு, அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரம் ஆகிய தளங்களில் பெண்களுக்கு இழைக்கப்படும் இரண்டாம் நிலைத் தகுதியை நீக்க வேண்டியது அவசியமாகும். பெண்கள் தங்களின் அபிலாஷைகளைத் தடையின்றி நிறைவேற்றிக் கொள்வதற்குச் சமூகமோ அல்லது அரசோ எவ்வித முட்டுக்கட்டைகளையும் விதிக்கக் கூடாது"
என்பதே பெண்ணுரிமைச் செயல்பாட்டாளர்களின் அடிப்படை நோக்கமாக உள்ளது என அவர் குறிப்பிடுகிறார். பெண்களுக்கான உரிமைகள் எனும் அடித்தளத்திலிருந்தே பெண்நிலைவாதம் (Feminism) என்கின்ற கருத்தியல் உருவானது. எனவே, பெண்ணுரிமை மற்றும் பெண்நிலைவாதம் ஆகிய இரண்டுக்கும் இடையே பெரிய அளவிலான வேறுபாடுகள் இல்லை என்றும், இவை இரண்டும் ஒன்றையொன்று சார்ந்து இயங்கும் ஒருங்கிணைந்த கருத்துருக்கள் என்றும் அவர் மேலும் விளக்குகிறார்.
தன்னிடம் பழைய நினைவுகளை மீட்டிப்பார்க்கும் பல அரிய பொருட்கள் இருப்பதாகக் குறிப்பிடும் பேராசிரியர் சித்ரலேகா அவர்கள், அவற்றுள் நீண்டகாலமாகத் தனது கையில் அணிந்திருக்கும் நுணுக்கமான வேலைப்பாடுகள் கொண்ட வெள்ளிக்காப்பை மிக முக்கியமானதாகக் கருதுகிறார். இக்காப்பு, 1986 ஆம் ஆண்டு வங்காளதேசத்தின் டாக்கா நகரில் நடைபெற்ற தென்னாசியப் பெண்களுக்கான பயிற்சி நெறியொன்றில் கலந்துகொண்டபோது வாங்கப்பட்டதாகும். மறைந்த ஆளுமை கமலா பாசின் (Kamla Bhasin) அவர்களால் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட அந்தப் பயிற்சி நெறியில் பாகிஸ்தான், வங்காளதேசம், நேபாளம், இந்தியா மற்றும் இலங்கை ஆகிய நாடுகளைச் சேர்ந்த பெண்கள் பங்கேற்றனர். அங்கு சமூகம் மற்றும் பண்பாடு ஆகியவை பெண்களின் வாழ்வில் ஏற்படுத்தும் பாதிப்புகள் குறித்தும், அவை சார்ந்த தத்துவார்த்த ரீதியான விடயங்கள் குறித்தும் ஆழமான கலந்துரையாடல்கள் இடம்பெற்றன. அப்பயிற்சி நெறியில் அமிர்தா சாச்சி (Amrita Chhachhi), பெண்ணியலாளர் சந்திரலேகா மற்றும் நிகத் சையித் கான் (Nighat Said Khan) ஆகியோர் வளவாளர்களாகப் கலந்துகொண்டனர். அந்தக் காலகட்டத்தில் தன்னுடன் பயணித்தவர்களில் கமலா பாசின், லாலா ருக் (Lala Rukh), பத்மினி பள்ளியகுரு, லீனா ஹப்புஆராச்சி மற்றும் சுனிலா அபயசேகர போன்றோர் இன்று நம்மிடையே இல்லை என்பதை அவர் கனத்த இதயத்துடன் நினைவு கூர்கிறார். இந்த வெள்ளிக்காப்பு, அந்தப் போராட்ட குணமிக்க பெண்களுடனான ஆக்கபூர்வமான உறவையும், சர்வதேசப் பெண்ணியச் செயல்பாடுகளின் நினைவுகளையும் தன்னுள் ஏந்தி நிற்பதாக அவர் நெகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்தார்.
தனது நட்பு வட்டம் என்பது பெண்நிலைவாதம் எனும் பொதுவான தளத்தில்தான் உருவானது என்று குறிப்பிடும் பேராசிரியர் சித்ரலேகா அவர்கள், ஆலோசனைகளுக்காகவும் ஆதரவிற்காகவும் தான் எப்போதும் குமாரி ஜெயவர்த்தன (Kumari Jayawardena) அல்லது சுனிலா அபயசேகர ஆகியோரையே நாடுவது வழக்கம் என்கிறார். 1991 ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து இடம்பெயர்ந்த போது, சுனிலாவின் இல்லத்திலேயே தனது மகன் தங்கியிருந்து கல்வி கற்றதையும், அங்குதான் அவரது பதின்ம பருவம் அமைந்தது என்பதையும் அவர் நன்றியுடன் நினைவு கூர்கிறார். அன்று தொடங்கிய அந்த ஆழமான நட்பு, 2013 இல் சுனிலா மறையும் வரை நீடித்தது. இன்றும் தனது நட்பு வட்டம் பெரும்பாலும் பெண்நிலைவாதிகளையே கொண்டிருப்பதாக அவர் கூறுகிறார்.
அவரது அடுத்த முக்கியமான நினைவுப் பொருள், நேபாளத்தில் வாங்கிய ஏழு கண்களைக் கொண்ட 'தாராதேவி' சிலையாகும். பத்மாசனமிட்டு (சம்மாளமிட்டு) அமர்ந்திருக்கும் அந்தப் பெண் தெய்வத்தின் முகத்தில் மூன்று கண்களும் (நெற்றிக்கண் உட்பட), இரு உள்ளங்கைகளிலும் இரு கண்களும், மேல்தூக்கிய இரு உள்ளங்கால்களிலும் இரு கண்களுமாக மொத்தம் ஏழு கண்கள் காணப்படுகின்றன. தனக்கு புத்தரின் தத்துவங்கள் மீதுள்ள ஈடுபாட்டினால், 'பெண் புத்தர்' என்று அழைக்கப்படும் தாராதேவி சிலையின் மீது அதீத விருப்பம் ஏற்பட்டதாக அவர் விளக்குகிறார். "இந்தச் சிலையின் மூலம் உலகைப் பல்வேறு கோணங்களில், வெவ்வேறு பார்வைகளில் பார்க்கலாம் என்ற கருத்தை நான் எனக்குள் வளர்த்துக் கொண்டேன். அந்தத் தெய்வத்திற்குப் பிடரியிலும் இரு கண்கள் இருந்தால், தனக்குப் பின்னால் நடப்பவற்றையும் அவதானிக்க முடியும். தாராதேவி சிலைக்கு நாம் வழங்கும் இந்த விரிவான விளக்கங்களைப் போலவே, பெண்களும் பெண்நிலைவாதிகளும் பன்முகப் பார்வையுடனும் விழிப்புணர்வுடனும் திகழ வேண்டும் என்பதே எனது விருப்பம்" என்று அவர் நெகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்தார்.
யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தில் பெண்கள் முற்போக்குச் சங்கம் மற்றும் பெண்கள் ஆய்வு வட்டம் ஆகியவற்றை நிறுவியதுடன், அன்னையர் முன்னணி மற்றும் பூரணி பெண்கள் இல்லம் ஆகியவற்றைத் தோற்றுவித்த முன்னோடிகளுள் பேராசிரியர் சித்ரலேகா மௌனகுரு அவர்கள் முதன்மையானவர். 1960-களுக்குப் பின் சர்வதேச ரீதியாக உருவெடுத்த இரண்டாம் அலை பெண்ணியம் (Second-wave feminism), பெண்கள் அபிவிருத்தி மற்றும் முன்னேற்றம் குறித்த உரையாடல்களைப் பல்கலைக்கழகத் தளங்களுக்குக் கொண்டு வந்தது. அதன் நீட்சியாக, 1984 ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளர்கள் மற்றும் மாணவிகளை ஒன்றிணைத்து 'பெண்கள் ஆய்வு வட்டம்' உருவாக்கப்பட்டது. இதில் சர்வம் கைலாசபதி, நிர்மலா ராஜசிங்கம், சுல்பிகா இஸ்மாயில், மல்லிகா ராஜரெட்ணம், சுமங்களா கைலாசபதி, சிவரமணி, ஒளவை, ராஜினி திரணகம மற்றும் பத்மினி ஆகியோர் முக்கிய உறுப்பினர்களாகச் செயற்பட்டனர்.
இக்காலகட்டத்தில் எழுத்து, வாசிப்பு, கவிதை, நாடகம் மற்றும் சினிமா எனப் பல்வேறு கலை வடிவங்களின் ஊடாகப் பெண்ணியச் சிந்தனைகள் வெளிப்பட்டன. இதன் ஒரு மைல்கல்லாக, 1986 ஆம் ஆண்டு 11 பெண் கவிஞர்களின் 25 கவிதைகளைத் தொகுத்து "சொல்லாத சேதிகள்" எனும் கவிதைத் தொகுதி வெளியிடப்பட்டது. பெண்களின் சமூக நிலை குறித்தும், கலாசார ரீதியாக அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் கட்டுப்பாடுகளுக்கு எதிரான எதிர்ப்புக் குரலாகவும் இக்கவிதைகள் அமைந்திருந்தமை இதன் சிறப்பம்சமாகும்.
1980-களின் தொடக்கத்தில் நிலவிய இளைஞர்களின் ஆயுதப் போராட்டங்களும், அரசின் தீவிர இராணுவமயமாக்கலும் வடபகுதியில் ஒரு பதற்றமான சூழலை உருவாக்கின. அக்காலகட்டத்தில் இராணுவச் சோதனைகளும், இளைஞர்கள் தன்னிச்சையாகக் கைது செய்யப்படுவதும் தொடர்கதையாகின. குறிப்பாக, யாழ் குடாநாட்டின் வடபகுதியிலுள்ள ஒரு கிராமத்தில், 16 வயதிற்கு மேற்பட்ட அனைவரையும் பரிசோதனைக்காகச் சனசமூக நிலையத்திற்கு வருமாறு இராணுவம் அறிவித்தது. இராணுவத்தின் அந்த வாக்குறுதியை நம்பி, தாய்மார்கள் தங்கள் பிள்ளைகள் சுமார் 300 பேரை அங்கே அழைத்துச் சென்றனர். ஆனால், அங்கு வந்த இளைஞர்கள் அனைவரும் இராணுவ வாகனங்களில் ஏற்றப்பட்டு தென்னிலங்கைக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டனர். யாழ்ப்பாணத்தில் இடம்பெற்ற இத்தகைய முதலாவது பாரிய கைது நடவடிக்கை மக்கள் மத்தியில் பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. அரசின் இந்த ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக, 1984-இல் 'அன்னையர் முன்னணி' (Mothers' Front)உதயமானது. இராணுவத்திற்கு எதிராகக் கருத்துச் சொல்ல முடியாத ஒரு பயங்கரவாதச் சூழலில், 'தாய்' எனும் சமூகப் பாத்திரத்தையும் அதன் புனிதத்தையும் ஒரு கவசமாகப் பயன்படுத்தி, இத்தகைய அநீதிகளைத் தட்டிக்கேட்க முடியும் என்று தாங்கள் நம்பியதாகப் பேராசிரியர் சித்ரலேகா அவர்கள் குறிப்பிடுகிறார். இதன் ஒரு அங்கமாக, 1984 ஆகஸ்ட் மாதம் சுமார் 500 பெண்களைத் திரட்டி ஒரு மௌன ஊர்வலம் நடத்தப்பட்டது. "எமது பிள்ளைகள் எங்கே?", "பிள்ளைகளைத் திருப்பித் தா!", "விடுதலை செய்!" போன்ற வாசகங்கள் அடங்கிய பதாதைகளை ஏந்தி அந்தத் தாய்மார்கள் வீதிகளில் இறங்கினர். கடத்தல்கள் மற்றும் கைதுகளுக்கு எதிராகக் குரலெழுப்பிய இவ்வமைப்பு, பின்னர் இன்னும் தீவிரமான செயல்வாதங்களில் ஈடுபடத் திட்டமிட்டது. எனினும், 1987-இல் இந்திய அமைதி காக்கும் படையினருக்கும் விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இடையே மூண்ட போர் காரணமாகப் பலரும் யாழ்ப்பாணத்தை விட்டு வெளியேறினர். இதனால் அன்னையர் முன்னணி தொடர்ந்து இயங்க முடியாத சூழல் ஏற்பட்ட போதிலும், அது இலங்கைப் பெண்கள் வரலாற்றில் ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையாக அமைந்தது.
யுத்தச் சூழலினால் பாலியல் வன்முறை, இடப்பெயர்வு மற்றும் உடல் ரீதியான காயங்களுக்குப் பல பெண்கள் உள்ளாகியிருந்ததாகசப் பேராசிரியர் சித்ரலேகா அவர்கள் குறிப்பிடுகிறார். இந்தப் பின்னணியில், 1989 ஆம் ஆண்டு சமூக ஆர்வலர் பற்றீசியா ரெடி (Patricia Reidy) அவர்களின் ஒத்துழைப்புடன் ராஜினி திரணகம, சுமங்களா, றெஜி டேவிட், ஜெயந்தி மற்றும் விஜயகுமாரி முருகையா ஆகியோருடன் இணைந்து யாழ்ப்பாணம் உடுவிலில் 'பூரணி பெண்கள் அபிவிருத்தி நிலையம்' ஆரம்பிக்கப்பட்டது. யுத்தத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட மற்றும் சமூகத்தால் கைவிடப்பட்ட பெண்களைப் பராமரிக்கும் ஒரு பாதுகாப்பான இல்லமாக இது விளங்கியது. அங்கு பெண்களுக்கு வெறும் புகலிடம் மட்டுமல்லாது, அவர்கள் சுயசார்புடன் வாழ்வதற்கான பல்வேறு தொழிற்பயிற்சிகளும் வழங்கப்பட்டன. எனினும், 1991 ஆம் ஆண்டு விடுதலைப் புலிகளால் இந்நிலையம் கையகப்படுத்தப்பட்டது. அந்த இக்கட்டான தருணத்தில், அங்கிருந்து வெளியேறிய கடைசிச் சாட்சியாகத் தான் இருந்ததை அவர் மிகுந்த மனவேதனையுடன் பதிவு செய்கிறார்.
1990-இல் ஆரம்பமான இரண்டாம் ஈழப்போர், வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணச் சமூகங்களைப் பெரும் இடப்பெயர்வுக்கு உள்ளாக்கியது. இதன் விளைவாக, கொழும்பில் 'நலன்புரி நிலையங்கள்' என்ற பெயரில் அகதி முகாம்கள் அமைக்கப்பட்டன. இம்முகாம்களில் தங்கியிருந்த பெண்கள், சிறுமிகள் மற்றும் கர்ப்பிணித் தாய்மார்களின் சுகாதாரச் சிக்கல்கள் மற்றும் விசேட தேவைகள் குறித்து ஆய்வு செய்யப் பேராசிரியர் சித்ரலேகா அவர்கள் சுனிலா அபயசேகர, குமுதினி சாமுவேல் மற்றும் சுமங்களா கைலாசபதி ஆகியோருடன் இணைந்து அங்கு சென்றார். இந்த கள விஜயத்தின் போது மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆழமான கலந்துரையாடல்களின் விளைவாகவே, 'சூரியா பெண்கள் அபிவிருத்தி நிலையம்' உருவாக்குவதற்கான கருப்பொருள் உருவானது. இந்நிலையம் அகதி முகாம்களில் இருந்த பெண்கள் மற்றும் பிள்ளைகளின் நலனுக்காகப் பல்வேறு திட்டங்களை முன்னெடுத்தது. 1993 ஆம் ஆண்டு கொழும்பிலிருந்த மக்கள் அரசாங்கத்தினால் பலவந்தமாகத் திருப்பி அனுப்பப்பட்டபோது, மட்டக்களப்பைச் சேர்ந்த மக்களுடன் இணைந்து 'சூரியா' நிலையமும் தனது செயல்பாடுகளைக் கிழக்கு மாகாணத்திற்கு நகர்த்தியது. அங்கு பெண்களின் உரிமைகளுக்காக ஆரம்பிக்கப்பட்ட இப்பணி, இன்றுவரை தொடர்ந்து முன்னெடுக்கப்பட்டு வருகின்றது. 'சூரியா' என்ற பெயர் சூட்டப்பட்டதற்குக் ஒரு தத்துவார்த்தக் காரணம் உள்ளது; ஒளி தரும் சூரியனின் பெண்பாலாகவே இப்பெயரை அவர்கள் கருதினர். இருளில் வாடும் மக்களுக்கு ஒளியைத் தேடித் தரும் ஒரு மையப்புள்ளியாக இந்நிலையம் அமையும் என அவர்கள் நம்பினர். இந்நிலையத்தின் நிர்வாக உறுப்பினராகச் செயல்பட்ட காலத்தில், 'பெண்ணுரிமைக்கண்ணோட்டம்' (செய்திமடல்) மற்றும் 'பெண்' (சஞ்சிகை) ஆகிய இதழ்களுக்கு பேராசிரியர் சித்ரலேகா அவர்கள் ஆலோசகராகவும், ஆசிரியராகவும் பணியாற்றிப் பெண்ணியச் சிந்தனைகளை மக்களிடையே கொண்டு சென்றார். மேலும், 2004 சுனாமிப் பேரழிவைத் தொடர்ந்து, 2005 ஆம் ஆண்டின் முற்பகுதியில் 'அனர்த்த முகாமைத்துவ பெண்கள் கூட்டமைப்பு' (Women's Coalition for Disaster Management) உருவாக்கப்பட்டது. சுனாமி நலன்புரி நிலையங்களில் இருந்த மக்களின் தேவைகளைக் கண்டறியவும், அவை குறித்து ஒருங்கிணைந்து உரையாடித் தீர்வுகளை எட்டவும் இக்கூட்டமைப்பு ஒரு முக்கியத் தளமாக விளங்கியது.
தனது வாழ்நாளில் எதிர்கொண்ட சவால்கள் மற்றும் எதிர்ப்புக்கள் குறித்துப் பேசும்போது, ஒரு பெண்ணாகவும் பெண்ணியவாதியாகவும் அரசியல், சமூகம் மற்றும் கருத்தியல் ரீதியாகப் பல்வேறு முனைகளிலிருந்து தனக்குத் தடைகள் உருவானதாகசப் பேராசிரியர் சித்ரலேகா அவர்கள் குறிப்பிடுகிறார். இருப்பினும், அத்தகைய எந்தவொரு எதிர்ப்பிற்கும் தான் ஒருபோதும் தலைவணங்கியதில்லை என்பதில் அவர் உறுதியாக உள்ளார். "எதிர்ப்புகளுக்கு நான் ஒருபோதும் விட்டுக்கொடுத்ததில்லை; என்னை ஒரு 'சமரசவாதி' என்று எவரும் அடையாளப்படுத்த முடியாது" என்று கூறும் அவர், எவ்விதச் சூழலிலும் தனது கொள்கைகளை விட்டுக் கொடுக்காமல் உறுதியுடன் எதிர்கொள்ளும் ஒரு பெண்ணாகவே தான் வாழ்ந்து வந்திருப்பதாகத் பெருமிதத்துடன் தெரிவிக்கிறார்.
கிழக்குப் பல்கலைக்கழகத்தின் மொழிகள் துறைத் தலைவராகக் கடமையாற்றியபோது, தமிழ்த் துறையில் 'பெண்கள் இலக்கியம்' எனும் புதிய பாடநெறியை அறிமுகப்படுத்துவதற்கான முன்மொழிவை அவர் பல்கலைக்கழக செனட் சபையில் (Senate) சமர்ப்பித்தார். அப்போது, "இலக்கியம் என்பது பொதுவானது; அதில் பெண்கள் இலக்கியம், ஆண்கள் இலக்கியம் எனப் பாகுபடுத்துவது எவ்வகையில் நியாயமானது?" என்ற கேள்விகள் அவரிடம் எழுப்பப்பட்டன. இத்தகைய விமர்சனங்களுக்குத் தர்க்கரீதியான விளக்கங்களை அளித்த அவர், அப்புதிய பாடநெறியை வெற்றிகரமாக அங்கீகரிக்கச் செய்தார். இன்றுவரை அந்தப் பாடநெறி அத்துறையில் ஒரு முக்கியப் பாடமாகத் தொடர்ந்து வருகின்றமை அவரது முயற்சிக்குக் கிடைத்த வெற்றியாகும்.
அதேபோல், பல்கலைக்கழகப் பெண் உத்தியோகத்தர்கள் மற்றும் விரிவுரையாளர்கள் அனைவரும் கட்டாயம் சேலை அணிந்துதான் வரவேண்டும் எனும் எழுதப்படாத விதியொன்றை அப்போதைய உபவேந்தர் நடைமுறைப்படுத்த முயன்று ஒரு சுற்றறிக்கையை அனுப்பினார். இத்தகைய ஆடைக்கட்டுப்பாட்டிற்கு எதிராகக் குரலெழுப்பிய பல்கலைக்கழக ஆசிரியர் சங்கம், "அப்படியொரு விதிமுறை எமது சேவை நிபந்தனைகளில் இல்லை" எனத் துணிச்சலாகப் பதிலளித்தது. அந்த எதிர்ப்பினைத் தொடர்ந்து ஆடை தொடர்பான அவ்விதிமுறை கைவிடப்பட்டது. இதன் தொடர்ச்சியாக, தற்போது பல்கலைக்கழக மட்டத்தில் பாலினச் சமத்துவத்தை உறுதி செய்வதற்கான 'சமத்துவத்திற்கான குழு' (Gender Equity and Equality Committee) ஒன்று இயங்கி வருகின்றமை குறிப்பிடத்தக்கது.
பெண்களின் உரிமைகளைப் பாதிக்கின்ற அல்லது அவர்களுக்கு எதிரான கட்டுப்பாடுகளைத் திணிக்கின்ற எந்தவொரு முயற்சிக்கும் எதிராக, ஒரு சமூகமாக ஒன்றிணைந்து குரல் கொடுத்து வருவதாகசப் பேராசிரியர் சித்ரலேகா அவர்கள் குறிப்பிடுகிறார். இத்தகைய போராட்டங்கள் ஆர்ப்பாட்டங்கள், விழிப்புணர்வுப் பிரசுரங்கள் மற்றும் கருத்தரங்குகள் எனப் பல்வேறு வடிவங்களில் முன்னெடுக்கப்படுகின்றன. இலங்கையின் தற்போதைய சூழலில் நிலவும் பொருளாதார நெருக்கடி மற்றும் கருத்துச் சுதந்திரத்திற்கு எதிராகக் கொண்டுவரப்படும் சட்டங்கள் குறித்து அவர் தனது ஆழ்ந்த கவலையைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார். குறிப்பாக, பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டம் (CTA), பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டம் (PTA) மற்றும் நிகழ்நிலைப் பாதுகாப்புச் சட்டம் (Online Safety Bill) போன்ற ஒடுக்குமுறைச் சட்டங்களுக்கு எதிராகப் பெண்கள் அமைப்புகள் தொடர்ந்து குரலெழுப்பி வருகின்றன. நிகழ்நிலைப் பாதுகாப்புச் சட்டத்திற்கு எதிராகப் பெண்கள் அமைப்புகளும் பொது அமைப்புகளும் இணைந்து சுமார் 45 மனுக்களை உச்ச நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்துள்ளதைச் சுட்டிக்காட்டும் அவர், இத்தகைய செயல்வாதங்கள் குறித்த விழிப்புணர்வு பொதுமக்களிடையே பரவலாக்கப்பட வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறார்.
"பெண்களுக்காகப் பணியாற்ற வேண்டும் என்ற தீராத ஆர்வம் என்னுள் எப்போதும் உள்ளது; அதற்காக இன்றும் அயராமல் உழைத்து வருகிறேன்" என்று கூறும் அவர், அறிவுஜீவிகள் என்பவர்கள் ஒருபோதும் ஓய்வு பெறுவதில்லை என்ற கருத்தை முன்வைக்கிறார். "வாழ்க்கை என்பது ஓய்வெடுப்பதற்கான பஞ்சுமெத்தை அல்ல; அது புதிய பிரச்சினைகளைத் தந்து கொண்டே இருக்கும். எனவே, சமூக மாற்றத்திற்காகப் பணியாற்றுபவர்களுக்கு உண்மையான ஓய்வு என்பது கிடையாது" எனும் தத்துவார்த்த உண்மையையும் அவர் மீளவலியுறுத்துகிறார்.
பெண்ணியப் பயணத்தில் 'கூட்டுச் செயல்பாடு' (Collective Action) என்பது மிக முக்கியமான காரணி எனப் பேராசிரியர் சித்ரலேகா அவர்கள் வலியுறுத்துகிறார். "தனி ஒருவராகக் கனவு காண முடியும்; ஆனால், எனது கருத்துகளுக்கு ஆதரவளிப்பவர்களும் ஒத்தக் கருத்துள்ளவர்களும் என்னுடன் இருக்கிறார்கள் என்ற எண்ணமே எனக்குக் கூடுதல் பலத்தைத் தருகிறது. அந்த வகையில், கூட்டாக இணைந்து பணியாற்றுவதும், அத்தகைய கூட்டு இயக்கங்களுக்குள் ஒரு கட்டுக்கோப்பு இருப்பதும் அவசியமாகும்" என அவர் குறிப்பிடுகிறார். இந்தக் கூட்டுச் செயல்பாட்டிற்கு உதாரணமாகச் சுனாமிப் பேரழிவிற்குப் பின்னரான மட்டக்களப்பு அனுபவத்தை அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். அப்போது சுனாமியால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் பிரச்சினைகளைக் கையாள அரசாங்க அதிபரினால் பல்வேறு குழுக்கள் நியமிக்கப்பட்டன. எனினும், அக்குழுக்களில் அரச அதிகாரிகளும், சர்வதேச நிறுவனங்களின் பிரதிநிதிகளுமே பெரும்பாலும் இடம்பெற்றிருந்தனர். அந்த இக்கட்டான சூழலில், 'அனர்த்த முகாமைத்துவ பெண்கள் கூட்டமைப்பு' ஒரு வலுவான நிலைப்பாட்டை எடுத்தது. நீண்டகாலமாக மக்களுடன் நேரடித் தொடர்பில் இருக்கும் உள்ளூர் அமைப்புகளையும் இக்குழுக்களில் உள்வாங்க வேண்டும் என்ற பாரிய பிரச்சாரத்தை முன்னெடுத்தது. அரசாங்க அதிபருடன் தர்க்கரீதியாக விவாதித்து விண்ணப்பங்களைச் சமர்ப்பித்ததன் விளைவாக, அந்த கோரிக்கை ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. ஒரு கூட்டுச் செயல்பாட்டின் மூலமே இத்தகைய கொள்கை ரீதியான மாற்றத்தைச் சாத்தியப்படுத்த முடிந்தது என்பதை அவர் பெருமிதத்துடன் நினைவுகூர்கிறார்.
அக்காலகட்டத்தில் அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களின் பெரும்பாலான கூட்டங்கள் ஆங்கிலத்திலேயே நடைபெற்றன. சர்வதேச நிறுவனங்களைச் சேர்ந்த வெளிநாட்டவர்களுக்குத் தமிழ் அல்லது சிங்களம் போன்ற உள்ளூர் மொழிகள் தெரிந்திருக்கவில்லை. இத்தகைய சூழலில், "கூட்டத்தில் பேசப்படுபவை உங்களுக்குப் புரிய வேண்டுமானால், நீங்களே ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளரை அழைத்து வர வேண்டும்" என்ற கருத்தை நான் முன்வைத்தேன். இதனை அவர்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை என்றாலும், இறுதியில் அந்த வேண்டுகோள் ஏற்கப்பட்டது. அவர்கள் மொழிபெயர்ப்பாளர்களை அழைத்து வரத் தொடங்கிய பின்னரே, பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் உண்மையான பிரச்சினைகளையும் தேவைகளையும் அவர்களால் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. அத்துடன், வீடுகளை இழந்து முகாம்களில் தங்கியிருந்த மக்களின் கருத்துக்களையும் நேரடியாக உள்வாங்க வேண்டும் என நாங்கள் முடிவெடுத்தோம். எனவே, 'அனர்த்த முகாமைத்துவ பெண்கள் கூட்டமைப்பின்' வாராந்தக் கூட்டங்களுக்கு அம்மக்களையும் அழைத்தோம். இதன் மூலம் யதார்த்தமான களப் பிரச்சினைகளை அரசாங்க அதிபர் மட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்ல முடிந்தது. இத்தகைய சிறிய ஆனால் முக்கியமான மாற்றங்களை எம்மால் ஏற்படுத்த முடிந்தது. மேலும், சுனாமி நிவாரண நிதி குடும்பத் தலைவர்களுக்கு மட்டுமே (ஆண்களுக்கு) வங்கிகள் ஊடாக வழங்கப்படும் என்ற நிலை காணப்பட்டது. இதனால் ஏற்படக்கூடிய நடைமுறைச் சிக்கல்களை நாங்கள் உரிய அதிகாரிகளிடம் சுட்டிக்காட்டினோம். அதன் விளைவாக, அந்த நிதி கணவன் மற்றும் மனைவி ஆகிய இருவருக்கும் சென்றடையும் வகையில் வங்கிகள் ஊடாக வழங்கப்பட்டது. இவை அனைத்துமே சரளா இம்மானுவேல் (Sarala Emmanuel), ஜெயந்தி போன்ற பல ஆளுமைகளுடன் இணைந்து நாம் முன்னெடுத்த கூட்டுச் செயல்பாட்டின் மூலம் கிடைத்த வெற்றிகளாகும்.
"ஒரு நோக்கத்திற்கான கூட்டுச் செயல்பாடு என்பது ஒரு தொடர்ச்சியான பயணம். அதன் இலக்கை அடையும் வரை தளராத மன உறுதியுடனும் (ஓர்மம்) தொடர்ச்சியான உழைப்புடனும் செயலாற்றுவது மிக முக்கியம்" எனப் பேராசிரியர் சித்ரலேகா அவர்கள் வலியுறுத்துகிறார். எதிர்காலப் பணிகள் குறித்து அவர் குறிப்பிடுகையில், பெண்களின் வீட்டுவேலை என்பது ஒரு அங்கீகரிக்கப்பட்ட உழைப்பாகக் கருதப்பட வேண்டும் என்கிறார். வீட்டுப் பணியாளர்களாக இருக்கும் பெரும்பாலான பெண்கள் முறையான சமூகப் பாதுகாப்பு இன்றி உள்ளனர்; எனவே அவர்களுக்குக் காப்புறுதித் திட்டங்கள் (Insurance) கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும். அதேபோல், புலம்பெயர்ந்து வெளிநாடுகளில் பணியாற்றும் பெண்களின் நலனைக் கருதி, அவர்களுக்கும் அரசாங்கம் காப்புறுதி வசதிகளை ஏற்படுத்திக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதற்காகத் தாங்கள் தொடர்ந்து பணியாற்ற வேண்டியுள்ளதாக அவர் தெரிவிக்கிறார். பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைகள் மற்றும் பெண்களின் உரிமைச் சட்டங்கள் குறித்துப் பேசுகையில், பால்புதுமையினர் (Queer People) தொடர்பான சமூகப் புரிதல் மற்றும் அவர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் முன்னேற்றகரமான சட்டங்களைக் கொண்டு வருவதற்கு அரசாங்கம் முன்வர வேண்டும் என்பதையும் அவர் ஒரு முக்கிய கோரிக்கையாக முன்வைக்கிறார்.
"எனது வாழ்நாளிலேயே பெண்கள் சார்ந்து சில குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றகரமான மாற்றங்களை நான் காண்கிறேன்" என்று கூறும் பேராசிரியர் சித்ரலேகா அவர்கள், குறிப்பாகப் பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைகள் குறித்து இன்று நிலவும் சமூக விழிப்புணர்வைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். ஒரு காலத்தில் மூடிமறைக்கப்பட்ட வன்முறைச் சம்பவங்கள், இன்று பகிரங்கமாக விவாதிக்கப்படுகின்றன. பெற்றோர்கள் எவ்விதத் தயக்கமுமின்றிப் பாதிக்கப்பட்ட பிள்ளைகளை மருத்துவமனையில் அனுமதிப்பதும், காவல்துறை மற்றும் நீதிமன்றங்களை நாடுவதும் பாரிய மாற்றமாகும். இது தங்களைப் போன்றவர்கள் ஆரம்பகாலத்தில் விதைத்த விழிப்புணர்வுப் பணிகளுக்குக் கிடைத்த வெற்றியாகவே அவர் கருதுகிறார்.
எதிர்காலத்தைப் பற்றிய தனது நம்பிக்கையைப் பகிர்ந்து கொள்ளும்போது, "நம்பிக்கை இன்றி வாழ்க்கை இல்லை" எனும் அவர், சமூக நீதி, ஜனநாயகம் மற்றும் அடிப்படை உரிமைகள் நிலைநாட்டப்பட வேண்டும் என்பதையே தனது முதன்மை எதிர்பார்ப்பாகக் கொண்டுள்ளார். சமூகத்தில் அநீதி இழைக்கப்படும்போது அதற்கு எதிராகக் குரலெழுப்புவதும், போராடுபவர்களுக்குத் தோள் கொடுத்து அரவணைப்பதும் ஒரு சமூகத்தின் மிக முக்கியமான பண்புகள் என அவர் வலியுறுத்துகிறார்.
அவரது தனிப்பட்ட வாழ்வியலில் ஒரு சுவாரசியமான அம்சம், அவர் நீண்டகாலமாகத் தங்க ஆபரணங்களைத் தவிர்த்து வருவதாகும். "தங்கம் என்பது உயர்குடி மக்களின் அடையாளமாகவே கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த ஆதிக்கக் குறியீட்டையும், அது அழகியலோடு பிணைக்கப்பட்டிருப்பதையும் நான் விரும்புவதில்லை" என்று கூறும் அவர்; பித்தளை, களிமண் மற்றும் மரத்தினால் செய்யப்பட்ட கலைநயம் மிக்க ஆபரணங்களையே விரும்பி அணிகிறார்.
தனது வாழ்வின் உந்துசக்தியாக மகாகவி பாரதியாரின் வரிகளை அவர் மேற்கோள் காட்டுகிறார்:
"நல்லதோர் வீணை செய்தே – அதை நலங்கெடப் புழுதியில் எறிவதுண்டோ? சொல்லடி சிவசக்தி – எனைச் சுடர்மிகும் அறிவுடன் படைத்துவிட்டாய். வல்லமை தாராயோ – இந்த மாநிலம் பயனுற வாழ்வதற்கே?"
அறிவையும் திறனையும் பயனுள்ள வகையில் பயன்படுத்துவதற்கான வல்லமையும், சம வாய்ப்புகளுமே ஒவ்வொரு மனிதரின் விருப்பமாகும். சாதாரண மக்களின் அன்றாட உரையாடல்களிலும் இந்தச் சமூக நீதிக்கான ஏக்கம் வெளிப்படுவதை அவர் காண்கிறார். "எனது வாழ்நாளுக்குள் இந்த லட்சியங்கள் முழுமையாக நிறைவேறுமா என்று தெரியாது; ஆனால், அதற்கான சிறு சிறு முன்னேற்றங்கள் நிகழ்வதை என்னால் உணர முடிகிறது. எதிர்காலத்தில் நம்பிக்கை இழக்காமல் தொடர்ந்து செயலாற்றுவதன் மூலம், நாம் விரும்பும் மாற்றங்களையும் அடைவுகளையும் நிச்சயம் பெற்றுக்கொள்ளலாம்" என்ற கனவுடன் பேராசிரியர் சித்ரலேகா அவர்கள் தனது உரையை நிறைவு செய்கிறார்.
உசாத்துணைகள்:-
பேராசிரியர் பேராசிரியர் பேராசிரியர் பேராசிரியர் பேராசிரியர் சித்ரலேகா.மௌ, சரளா.இ - பெண்களின் நிலம் - மட்டக்களப்பில் சுனாமிக்குப்பின்னரான மீள்குடியேற்றத்தில் பெண்களின் காணியுரிமை பற்றிய ஆய்வு – 2010
http;//www.womenscoalitionbatticaloa.blogspot.com
பேரழிவுகளுக்கு பெண்கள்முகம் கொடுத்தல் - தென்னாசிய அனுபவங்களும் சவால்களும் - புத்தகம்
கூற்று- பெண்களின் குரல் - 25 வருடங்கள், சூரியா பெண்கள் அபிவிருத்தி நிலையம்
பெண் சஞ்சிகை– தொகுதி -4, இலக்கம் - 2
Notes
This article is pending support to be translated into Sinhala and English. Please email storiesofslwomen@everystorysl.org if you would like to support us with translations or if you have any questions.
